stawiania baniek

Aby dodatkowo wyjaśnić, czy klasyczna podjednostka RelA ma inną funkcję niż alternatywna podjednostka NF-kB RelB, analizowaliśmy apoptozę w hodowlach z niedoborem RelB. W przeciwieństwie do Rela. /. BMMs, Relb. /. BMM nie ulegały apoptozie podczas hodowli przez 48 godzin w obecności RANKL (Figura 6B). Następnie zapytaliśmy, czy nadekspresja RelB może uratować apoptozę wywołaną przez RANKL w prekursorach OC z niedoborem RelA, poprzez zastosowanie wektorów retrowirusowych do transdukcji Rela. /. BMM. Immunobloty potwierdziły ekspresję obu podjednostek za pośrednictwem retrowirusów (Figura 6C). Jak oczekiwano, ekspresja RelA zmniejszyła apoptozę do poziomów Rela + / + (Figura 6D) i całkowicie odnowioną osteoklastogenezę w Rela. /. komórki (Figura 6E). Przeciwnie, retrowirusowa ekspresja RelB nie wpłynęła na poziomy apoptozy i nie uratowała osteoklastogenezy w Rela. /. BMM, pomimo zdolności tego konstruktu do ratowania fenotypu z niedoborem RelB (21). Tak więc wnioskujemy, że podjednostka RelA specyficznie chroni prekursory OC przed apoptozą indukowaną RANKL, a RelB nie może zrekompensować jej braku. Dyskusja Wiele badań wykazało, że NF-kB jest ważnym celem terapeutycznym w chorobach zapalnych, w tym zapaleniu stawów. Jednakże oczywiste jest również, że NF-kB ma krytyczne znaczenie dla wielu normalnych funkcji komórkowych i że globalne hamowanie przez dłuższe okresy, takie jakie byłyby wymagane w leczeniu chorób przewlekłych, prawdopodobnie spowoduje niedopuszczalne skutki uboczne. Dlatego też ważnym celem jest określenie bardziej ograniczonych celów NF-kB. Rodzina NF-kB ma 5 członków i chociaż każda z podjednostek została poddana genetycznej ablacji u myszy, określono kilka podjednostkowych ról w kontekście modeli choroby. W tym badaniu skupiliśmy się na prototypowej podjednostce RelA / p65 i wytyczyliśmy jej rolę w OC in vivo i in vitro. Kluczową cytokiną do różnicowania się OC jest RANKL, członek nadrodziny TNF. Podobnie jak TNF-a, RANKL silnie aktywuje klasyczny szlak NF-kB z szybką translokacją jądrową i wiązaniem DNA dimerów zawierających RelA. Blokada tej klasycznej ścieżki przez mutację lub hamowanie IKK. lub I-B-supresoryory, zapobiega aktywacji RelA i blokuje osteoklastogenezę (5, 7, 14). Okazało się zatem, że RelA jest ważnym mediatorem różnicowania OC. Odkryliśmy, że chociaż Rela. /. prekursory nie różnicują się dobrze w standardowych warunkach hodowli osteoklastogennej, efekt ten jest całkowicie zależny od wzrostu apoptozy. Gdy śmierć komórki jest zablokowana, postępuje różnicowanie i generowane są w pełni funkcjonalne OC wchłaniające kość. Wnioskujemy zatem, że RelA nie jest szczególnie wymagana w przypadku programu transkrypcji różnicowania OC. TNFR1 ma domenę śmierci w swoim ogonie cytoplazmatycznym i może powodować apoptozę poprzez kaspazę-8. Rola NF-kB w przeciwstawianiu się temu apoptotycznemu szlakowi TNF była intensywnie badana w kilku systemach, a cele transkrypcyjne zostały opisane. W linii OC blokada klasycznego NF-kB prowadzi do apoptozy za pośrednictwem TNF (5, 6). W przeciwieństwie do TNFR1, RANK nie ma domeny śmierci, a zatem brakuje mu oczywistego mechanizmu, za pomocą którego można indukować apoptozę. Niemniej jednak co najmniej jedno badanie z zastosowaniem linii komórkowej RAW (13) zasugerowało, że RANKL może indukować apoptozę w prekursorach OC zależnych od JNK, ale niezależnych od klasycznego NF-kB. Stwierdziliśmy, że w makrofagach pierwotnych pozbawionych zarówno RelA, jak i TNFR1, RANKL jest silnym induktorem apoptozy, w której pośredniczą JNK, Bid i kaspaza-3. Efekt jest zależny od utraty RelA, a nie TNFR1, ponieważ fenotyp nie ulega zmianie przez reekspresję TNFR1. Ponadto Li i in. (22) niedawno zbadali fenotyp kostny myszy z niedoborem TNFR1 i stwierdzili podwyższone tworzenie kości, ze względu na zwiększoną aktywność osteoblastów, ale brak zmian w resorpcji kości lub parametrach OC. Dane te potwierdzają nasze wnioski, że sam RANKL jest zdolny do indukowania apoptozy w prekursorach OC w nieobecności RelA, niezależnie od działania TNF. Dodatkowo, ponieważ TNF może powodować apoptozę poprzez TNFR1 w komórkach z niedoborem RelA (23), można by przypuszczać, że brak TNFR1 będzie raczej zmniejszał odpowiedź apoptotyczną (jak ma to miejsce w hepatocytach), zamiast ją wzmacniać. Mechanizm, poprzez który aktywacja JNK prowadzi do śmierci komórki, badano tylko w kontekście sygnalizacji TNF. Franzoso i jego współpracownicy (18, 24) wykazali, że RelA pośredniczy w transkrypcji Gadd45a, inhibitora kinazy aktywującej MKK7 dla JNK. W ich modelu brak RelA reguluje Gadd45a, co prowadzi do przedłużonej aktywacji MKK7 i JNK w odpowiedzi na TNF
[więcej w: usg agatowa, wok brodnica, limitki aflofarm ]