Regulacja A patologia przez beclin 1: ochronna rola autofagii cd

Co ważniejsze, beclin jest wymagany do indukcji autofagii in vivo (11, 12). U osób z MCI lub ciężką AD, Pickford i in. odkryli, że zarówno mRNA, jak i poziomy białka beclin są zmniejszone tylko w regionach mózgu dotkniętych chorobą, takich jak kora śródwęchowa (10). Ten spadek mógł w dużej mierze wynikać z utraty neuronów lub innych typów komórek w mózgach AD. Rzeczywiście, Pickford i in. donieśli, że liczba komórek beclin (3-pozytywnych była znacząco zmniejszona w korze środkowej części czoła w porównaniu z mózgami kontrolnymi. Co ciekawe, poziom markera swoistego dla neuronów mierzony metodą Western blot był taki sam w ciężkich mózgach AD i kontrolnych. Ponieważ beclin wydaje się ulegać ekspresji zarówno w neuronach, jak i komórkach glejowych, szczególnie po urazie (13), a 90% komórek w ludzkich mózgach to komórki glejowe, pozostaje technicznym wyzwaniem, aby określić ilościowo, czy poziom ekspresji beclin jest faktycznie niższe w poszczególnych neuronach przeżywających w ludzkich mózgach z ciężką AD niż w kontrolowanych pod względem wieku normalnych mózgach. Jest to ważna kwestia, szczególnie biorąc pod uwagę wynik zgłoszony przez autorów, że poziom jest prawidłowy w transgenicznych modelach myszy z AD, w których utrata komórek neuronalnych jest minimalna (14). Interesujące będzie również zbadanie bardziej szczegółowo liczby i wielkości autofagosomów i innych parametrów ścieżki autofagii w mózgach AD zastosowanych w tym badaniu, jak to opisano w innych doniesieniach (6, 9). Zredukowana aktywność beclin promuje A. patologia u transgenicznych myszy APP Pickford i in. (10) zgłosić skutki zmniejszonej ekspresji beclin (kodowanej przez Becn1) na różne aspekty A. patologię w mysich modelach AD, w których ludzki zmutowany APP ulegał nadmiernej ekspresji w neuronach pod kontrolą promotora Thy1 (15). Bez względu na to, czy poziom beclin jest specyficznie zmniejszony w neuronach mózgów AD, te odkrycia w modelach zwierzęcych mogą mieć ważne implikacje dla naszego zrozumienia patogenezy AD. Autorzy zbadali APP + Becn1 + /. myszy i stwierdzono znaczny wzrost zewnątrzkomórkowego A. złogi immunoreaktywne, liczba płytek S-dodatnich tioflawiny o kulistych kształtach i liczba neuronowa A. poziomy. Ponadto, nieprawidłowości lizosomalne były bardziej wyraźne, a ekspresja CD68, markera zwiększonej aktywności fagocytarnej makrofagów i mikrogleju, była wyższa w APP + Becn1 + /. myszy niż myszy APP + Becn1 + / +, prawdopodobnie w wyniku zwiększenia A. produkcja. Co ciekawe, niedobór beclin nie wpływał na stopień degeneracji synaptycznej i dendrytycznej u myszy transgenicznych APP ani na immunoreaktywność kalbindyny, wskaźnik molekularny neurodegeneracji (14), nawet pomimo poziomów pozakomórkowej i wewnątrzkomórkowej A. były znacznie wyższe w APP + Becn1 + /. niż w myszach APP + Becn1 + / + (10)
[patrz też: citodent kielce, fluomizin opinie, limitki aflofarm ]